حسابرسی ,کارشناسی ,مورد ,کارشناس ,مالی ,صورتهای ,صورتهای مالی ,برنامه ریزی ,واحد مورد ,مورد رسیدگی ,حاوی اشتباه ,استفاده کننده منطقی ,معنای احت

   

AUDIT RISK&AFFICIAL EXPERT RISK              

                                 

 

خطر حسابرسی و خطر کارشناسی رسمی

خطر حسابرسی :

طبق استانداردهای حسابرسی ،هدف حسابرسی صورتهای مالی این است که حسابرس بتواند درباره اینکه صورتهای مالی مزبور از تمام جنبه های با اهمیت ، طبق استاندارد های حسابداری تهیه شده است یا خیر  اظهار نظر کند. این اظهار نظر همواره با میزانی از خطر روبه رو است که به آن خطر حسابرسی گفته می شود.

بر اساس استاندارد های حسابرسی ،خطر حسابرسی به معنای احتمال ارایه نظر نا مناسب درباره صورتهای مالی است که میتواند در مورد صورتهای مالی فاقد اشتباه و یا تحریف با اهمیت ( خطر آلفا ) یا صورتهای مالی حاوی اشتباه و یا تحریف با اهمیت (خطر بتا ) روی دهد هر چند در تعریف خطر حسابرسی بر خطر بتا ( یعنی پذیرش صورتهای مالی حاوی اشتباه و یا تحریف با اهمیت توسط حسابرس ) تاکید می شود.

مفهوم خطر حسابرسی و اجزای آن سالهاست که در متون حسابرسی مورد توجه قرار گرفته است. همزمان با طرح این مفاهیم و حتی پیش از آن مفهوم خطر حسابرسی عملا همواره در ذهن حسابرسان وجود داشته است حسابرسان نیز کم و بیش از آن آگاه بوده اند و دربرنامه ریزی و اجرای عملیات آن را مد نظر قرار می دادند.

توضیح اینکه هر کار حسابرسی دارای خطر حسابرسی است. در مرحله برنامه ریزی با تعیین خطر قابل پذیرش حسابرسی  در واقع خطرحسابرسی در حدی که حسابرس با محاسبه خطر عدم کشف خواهد توانست نوع و ماهیت زمانبندی اجرا و حدود آزمونهای محتوا را تعیین کند. توضیح اینکه خطر عدم کشف در دو سطح برآورد می شود: برآورد اولیه ( مورد استفاده در برآورد کلی حجم عملیات حسابرسی ) و نهایی (مورد استفاده در تعیین حجم آزمون جزییات ).

از آنجا که برنامه ریزی فرایندی است مستمر با پیشرفت کار و دستیابی به اطلاعات بیشتر و جدید تجدید نظر در برنامه ها ضرورت می یابد. بدیهی است چنانچه در طول رسیدگیها مشخص شود هر یک از اجزا خطر حسابرسی در مرحله برنامه ریزی کمتر یا بیشتر از واقع برآورد شده است اثر آن باید بر خطر عدم کشف تعیین و اعمال شود.

در مواردی که خطر کنترل بالا برآورد شود اجرای آزمون کنترل ها ضرورت ندارد. به بیانی دیگر آزمون کنترلها زمانی انجام می شود که حسابرس بخواهد بر سیستم کنترل داخلی واحد مورد رسیدگی اتکا کند (یعنی خطر کنترل پایین باشد ) در غیر اینصورت حسابرسی باید با تاکید بر آزمونهای محتوا انجام گیرد.

برنامه ریزی یعنی پیش از پذیرش کار حسابرسی در مورد واحد مورد رسیدگی جدید تحقیق شود درباره فعالیت واحد مورد رسیدگی شناخت لازم کسب گردد و برای سازماندهی یکنواخت سازی و تنظیم برنامه های  کار حسابرسان  طرحی کلی تنظیم شود. گر چه بخش بزرگی از برنامه ریزی حسابرسی پیش از شروع رسیدگیها انجام می شود اما برنامه ریزی فرایند مستمراست که در تمام طول اجرای حسابرسی ادامه می یابد.

برنامه ریزی مهمترین مرحله ازمراحل حسابرسی است که بر سایر مراحل حسابرسی اثری مستقیم و قابل ملاحظه دارد. طرح کلی (استراتژی) حسابرسی در این مرحله تدوین می شود.

برنامه ریزی کافی و مناسب به تامین هدفهای زیر کمک میکند:

 الف ) گردآوری شواهد کافی و قابل قبول با در نظر گرفتن شرایط موجود شامل توجه کافی به زمینه های مهم حسابرسی.

ب ) کنترل هزینه انجام کار در سطح معقول.

ج  ) انجام شدن بموقع کار.

د  ) تقسیم مناسب کار بین اعضای گروه حسابرسی .

بر اساس  استانداردهای حسابرسی حسابرس در رسیدگی به صورتهای مالی باید چنان شناختی از فعالیت واحد مورد رسیدگی داشته باشد یا بدست آورد که برای درک روش کار واحد مورد رسیدگی و شناسایی آن گروه از رویدادها و معاملاتی که به اعتقاد حسابرس می تواند بر صورتهای مالی یا رسیدگیها یا گزارش وی اثر عمده ای بگذارد کافی باشد. کسب شناخت از فعالیت واحد مورد رسیدگی فرآیندی پیوسته و مستمر از گردآوری و ارزیابی اطلاعات و ارتباط دادن شناخت حاصل به شواهد حسابرسی در تمام مراحل کار است.

طبق استاندارد های حسابرسی ، اطلاعاتی با اهمیت تلقی می شود که عدم ارایه یاارائه نادرست آن بتواند قضاوت و تصمیم گیری یک استفاده کننده منطقی از صورتهای مالی را درباره امور واحد مورد رسیدگی  تغییر دهد. درجه اهمیت اقلام ، به کمیت ،ماهیت و شرایط ایجاد آن و نوع و اندازه واحد مورد رسیدگی بستگی دارد.

2.  با توجه به تعریف بالا، بر آورد حسابرس از اهمیت ، حداکثر اشتباهات و تحریفاتی است که می تواند در صورتهای مالی وجود داشته باشد و حسابرس کماکان بر این باور باشد که اشتباهات و تحریفات مزبور بر قضاوت و تصمیم گیری یک استفاده کننده منطقی تاثیری ندارد. برآورد حسابرس از اهمیت اشتباه قابل تحمل نیز نامیده می شود.

خطر کارشناسی (رشته حسابداری و حسابرسی ):

تنها وجود ماده 267 ق.آد.م  برای شناسایی و درک خطر کارشناسی کفایت می کند . براساس ماده 267فوق" هرگاه یکی از اصحاب دعوا از تخلف کارشناس متضرر شده باشددرصورتیکه تخلف کارشناس سبب اصلی در ایجاد خسارات به متضرر باشدمی تواند از کارشناس مطالبه ضرر نماید. ضرر و زیان ناشی از عدم النفع قابل مطالبه نیست".

لذا با توجه به عدم تناسب دستمزد (دریافتی )با ادعای خسارات احتمالی و نیز عدم وجود حمایت های قانونی و حرفه ای ،بنظر می رسد کارشناس از ابتدا تا انتهای هر کار کارشناسی تا تنظیم گزارش خود نباید یک لحظه هم از یاد و خاطره این ماده قانونی " کارشناس برانداز" غافل شود! .البته باید به این نکته هم توجه شود که قانونگذار محترم توجه نکرده که چنانچه رایی براساس گزارش کارشناس صادر شده باشد هم ،نمی توان تنها کارشناس را مقصرر دانست (با فرض اشتباه کارشناس)چرا که قبل از صدور رای، قاضی محترم نظر کارشناس را قبول کرده و اصطلاحا" به علم رسیده و رای را قاضی صادر کرده نه کارشناس ،ولی در اینجا هیچگونه مسئولیت تضامنی ! هم لحاظ نشده است . همچنین نحوه تشخیص " سبب اصلی "اشاره شده در متن ماده فوق نیز مشخص نیست . با توجه به عدم دسترسی به اطلاعات موارد پیش آمده در اینخصوص ،مطالب فوق برای ایجاد ترس و واهمه مطرح نشده و صرفا" جهت تاکید و توجه ویژه همکاران و نیز چاره جویی جهت تامین پوشش  لازم برای(یکی از)  خطرات کارشناسی است.

با توجه به گستردگی کارهای ارجاعی کارشناسی توسط مراجع قضایی و غیر قضایی  و نیز محدوده کاری کارشناسی ،علی الخصوص کارشناسی رشته حسابداری و حسابرسی و در نبود دستورالعمل های حرفه ای وحمایتهای لازم،کارشناسان در معرض انواع خطرات حرفه ای و غیر حرفه ای قرار دارند.شناسایی انواع این خطرات در مجالی دیگر و به تفصیل باید مورد بررسی و توجه قرار گیرد .وجود مبانی و استانداردهای حرفه ای در هرصلاحیت کارشناسی و نیز الزامات قانونی مربوطه اگر چه رسما" برای کارشناسی رسمی طراحی و تصویب نشده اند لیکن  نظر به وجود الزامات قانونی در این زمینه مبنی بر اجرا و رعایت توسط کارشناس و طرفین پرونده ها (حسب مورد )،و در صورت توجه و دقت در این مورد ، می تواند در کاهش خطرات کارشناسی موثر باشند.درکارشناسی رشته حسابداری و حسابرسی  هم توجه به استاندارهای حسابداری و حسابرسی و الزامات قانونی (حسب مورد ) در موارد فوق نیز مصداق دارد هر چند در کارشناسی ها عمدتا" بخشی از صورتهای مالی و یا رویدادهای مالی مورد بررسی و رسیدگی کارشناس قرار می گیرد لیکن شمول این استانداردها بر اجزاء صورتهای مالی و رویدادهای مالی صادق است .می توان خطرات موجود در کارشناسی را،ریسک کارشناسی و یا خطر کارشناسی  نامید .

خطر کارشناسی نیز می تواند  به معنای احتمال ارایه نظر نا مناسب درباره اسناد و مدارک فاقد اشتباه و یا تحریف با اهمیت ( خطر آلفا ) یا اسناد و مدارک حاوی اشتباه و یا تحریف با اهمیت (خطر بتا ) روی دهد هر چند در تعریف خطر کارشناسی می توان  بر خطر بتا ( یعنی پذیرش اسناد و مدارک حاوی اشتباه و یا تحریف با اهمیت توسط کارشناس ) تاکید کرد.

   هد ف کارشناسی این است که کارشناس بتواند درباره قرار کارشناسی صادره و یا موضوع کارشناسی ارجاعی به وی ، طبق اسناد و مدارک ارائه شده و درخواستی از طرفین پرونده و یا ذینفع گزارش  ،  اظهار نظر کند. این اظهار نظر همواره با میزانی از خطر روبه رو است که به آن خطر کارشناسی گفته می شود.

منبع اصلی مطلب : محمد هادی حجتی
برچسب ها : حسابرسی ,کارشناسی ,مورد ,کارشناس ,مالی ,صورتهای ,صورتهای مالی ,برنامه ریزی ,واحد مورد ,مورد رسیدگی ,حاوی اشتباه ,استفاده کننده منطقی ,معنای احت
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : خطر حسابرسی و خطر کارشناسی رسمی